KARAGÖL

Karagöl; Yamanlar Dağı zirvesine yakın, idari yönden ilçemiz hudutları içerisinde kalan bir krater gölüdür. Çevresi çam ormanları ile çevrilidir. Etrafı kızıl çam ve söğüt ağaçları ile kaplıdır. Salkım söğütlerin suya sarkan dalları, bir gelin duvağı gibi süsler Karagöl'ü. Göl yakınında onlarca pınar ve Orman İdaresinin yaptırdığı çeşmeler vardır.

Karagöl'e pikniğe gidenlerin yanlarında buz götürmelerine gerek yoktur. Gölün ve çevresindeki pınarların suları oldukça soğuktur. Suların soğukluğu en sıcak yaz aylarında dahi buzu aratmaz. Deniz seviyesinden 1000 mt. yükseklikte olmasının neden olduğu düşük basınç, piknik yapanların sağlıklı ve dinç hissetmelerine neden olur. Karagöl'de yaşlı kişilerin bile yorgunluk duymadan, gün boyu koşup eğlenmesi olağandır. Gölde alabalık bulunur ve kayıkla gezi yapılabilir.

Karagöl'de yüzmeye kalkışmaksa oldukça tehlikelidir. Gölü iyi tanımadan yüzmeye kalkışmaksa intihar etmekle eş değerdir. Gölün krater gölü oluşu nedeniyle derinliği oldukça fazladır. Bu nedenle suyun ortalama 120 cm.ye kadar olan bölümü güneş etkisiyle bir hayli ısınmasına rağmen, 120 cm.den sonrası oldukça soğuktur. Durgun olan sularda soğuk su ile sıcak su kolay, kolay birbirine karışmaz. Bıçak sırtı gibi ayrılırlar birbirlerinden. Bu durumu bilmeyen yüzücü ise dalış yaptığında aniden karsılaştığı soğuk su nedeniyle, paniğe kapılıp, boğulup ölmesine neden olabilmektedir. Orman İdaresi; göl sahilindeki sarmaşıkları temizlemeden önce, sarmaşıkların göl içerisine uzanan kolları da boğulmalara neden oluyordu. Karagöl'deki boğulma olayları göl üzerine bir çok efsanenin doğuşuna neden olmuştur. Özellikle çobanlar ve çevrede oturanlar gölün dibinin olmadığına inanırlar.

Çobanın biri, patronunun kızına aşık olur. Aracı koyar ve kızı istetir. Patron gelen dünürcüye içi boş bir sopa uzatır ve bunu çobanıma ver. İçini altınla doldurduğunda gelsin kızımı alsın der. Çoban sopayı alır, gece gündüz demeden sürüsünün peşinde durmak yorulmak bilmeden kıyasıya çalışır. Emeği semeresini vermeye başlamıştır. Sopanın dolması yakındır. Yakın bir zamanda muradına erecektir.

Bir gün sürüsündeki bir koç göle doğru seğirtir. Önlemek ister. Koçta bir inat, ille de göle gidecek. Öfkeyle sopasını fırlatır koça. Sopa göle uçar ve gölün derin, karanlık sularında yitip gider. Çobanın aklı başından gitmiştir. Tüm umutları sopayla birlikte yok olmuştu. Yılların emeği ve umutlarını kaybeden çoban, işi bırakır. Bir daha dönmemek üzere Karagöl'ü terk eder.

Aradan uzun yıllar geçer. Bir gün yolu Değirmendere'deki bir değirmene düşer. Değirmenci derenin getirdiği sopaları alıp bir köşede biriktirmeye meraklıdır. Değirmenciyle sohbet ederken, gözü yıllarca önce göle düşürüp kaybettiği sopaya ilişir. Değirmenciye şu sopayı bana verir misin der. Değirmenci yaşlı çobanı kırmak istemez ve tabi alabilirsin der. Çoban elleri titreyerek sopayı alır, ucunu büker. Uç taraftaki pasolu kısım açılınca, sopanın içindeki sarı liralar çil, çil yere saçılır. Değirmenciye sopanın öyküsünü anlatır ve altınlara elini dahi sürmeden sadece sopayı alır, gözleri yaşla dolu çeker gider. Bir daha çobanı kimse görmez.

Bu öykü Karagöl'ün dipsizliğine inananların inançlarını simgeler.

Karagöl'de, Orman İşletmesi alabalık yetiştirmeye başlamıştır. Yakında gölde parayla balık avlanmasına izin verilecektir. Gölün doğu kesimindeki düzlüğe, Orman İşletmesinin koyduğu masalar, oturma yerleri ve çeşmeleriyle ideal bir piknik alanına dönüştürülmüş.

Uzun ve virajlı yollar, göle pikniğe gidenler için yorucu olabilir. Git git bitmek bilmeyen virajlar ve yokuşlar bıkkınlık yaratır gidenlerde. Hele su çam ağaçlarından oluşan yeşil tüneller olmasa yol çekilmez olur. Son bir tepeye tırmanılır. Dorukta gözlerine inanamaz insanlar. Göl doyumsuz güzellikleriyle az ileride, sanki ayaklarınızın altındadır artık. Ne yorgunluk kalmıştır, ne de pişmanlık. Günün nasıl geçtiğini anlayamazsınız. Dönüşünüzde tekrar Karagöl'e gelme özlemi yeşerir gönlünüzde. Ve bu özlem öylece sürer gider ömrünüz boyunca.

Özcan NEVRES